Karmele Jaio: “Ni heldu berria naiz mundu honetara eta, egia esan, nahiko nukeen gauza bakarra irakurlearengana heltzea da”

"Hamabost zauri" izeneko liburua plazaratu duzu. Esan daiteke zure lehen lan sendoa dela?

Bai. Aurretik, sariren bat irabazi eta ondoren argitaratzen den liburuxkaren batean agertu dira nire ipuinak, baina “Hamabost zauri” da bakarka argitaratzen dudan lehenengo lana.

Zein izan da zure ibilbide literarioa? Nola hasi zinen literaturaren mundu honetan?

Kanpora begira, hemen hasten da nire ibilbide literarioa, “Hamabot zauri” bildumaren argitalpenarekin. Horrek ez du esan nahi aurretik ez dudanik ezer idatzi. Urteak dira idazten dudala, baina nolabait esateko, ez ditut idatzi horiek erakutsi edo zabaldu. Eta nahiago horrela izatea gainera, duela hamar urte idatzitako hainbat ipuin zakarrontzira joan direlako beranduago.

Liburu berri honetan zer kontatzen duzu? Zeintzuk dira kezkak?

Hamabost ipuinek osatzen dute liburua eta ipuin bakoitzean zauriren bat agertzen da; norbaiti bizitzak, egoera batek edo beste pertsona batek barnean eragin dion zauria. Zauri guzti hauek irekita agertzen dira ipuinotan eta ipuinak berak ere, kasu askotan, irekita geratzen dira ere. Zauri hauek giza harremanetan sortzen diren oztopo eta zailtasunek eragindakoak dira eta, zentsu honetan, kasu askotan bikoteak dira protagonistak, ez guztietan. Ez naiz honen bila ibili ipuinak idatzi aurretik, baina gertatu zait bikoteen harremanetan oso harrobi emankorra aurkitu dudala komunikazio arazoen alorrean. Askotan burutik pasatu baina esan gabe geratzen diren hitzek barruan sortzen diguten zauria edota hasperen baten atzean egon daitezkeen pentsamenduak irudikatzen saiatu naiz.

Talentua, nortasuna eta sentiberatasuna dituen ahotsa zarela dio Mendigurenek. Nola ikusten duzu zure burua ofizio honetan?

Oraindik arrotz egiten zait norbaitek nire buruari edo lanari buruzko balorazioa egiten duenean. Orain nire lana nire eskuetatik kanpo bezala sentitzen dut. Lehen idatzi intimoak zirenak, orain parke batean ikusi ditzaket neska edo mutil baten eskuetan, adibidez. Ez dakit, ez dut era batean edo bestean ikusten nire burua ofizio honetan. Ni heldu berria naiz mundu honetara eta, egia esan, nahiko nukeen gauza bakarra irakurlearengana heltzea da. Nik idaztean sentitu dudana irakurleak sentitzea izango litzateke niretzat opari handiena.

Igartza beka jaso duzu. Zerk suposatzen du honek zuretzat?

? Erronka handi bat da. Urtebete daukat nobela idazteko eta ikusi beharko dut nola moldatzen naizen epe baten barruan idazten. Gainera, nobela idaztea erronka handia da niretzat orain arte ipuingintzan oinarritu baita nire lana.

Beste sari batzuk jaso dituzu? Zeintzuk?

Bai, aurretik ipuin sariketa batzuk irabazi ditut. Besteak beste, Urretxu eta Zumarragako udalek antolatzen duten Iparragirre Saria eta Bilboko Udalak antolatzen duen Emakumeak kontari saria.

Ipuin liburua izan da hau. Beste proiekturik bai etorkizunerako?

Igartza bekari esker Amaren eskuak izenburua duen nobela proiektua. Horretan daukat orain burua. Bi emakumeen historia izango da, bata ama eta bestea alaba, eta hauen bizitza ezagutzearekin batera bi garai ezberdinen erretratua egin nahiko nuke.

Gehiago zara ipuingilea edo nobelarako saltoa erraz emango duzula uste duzu?

Ipuingilea sentitzen naiz. Horregatik diot erronka handia dela niretzat nobela idaztea. Bi mundu oso ezberdin bezala ikusten ditut. Nik ipuingintza maite dut gehien.

Poesian, entseguan edota gazte literaturan ikusten duzu zure burua?

Momentuz, ipuingintzan bakarrik.