Karmele Jaioren 'Hamabost zauri' liburua aurkeztu du berriki Elkar Argitaletxeak
Bikoteen arteko komunikazio-inkomunikazio arazoak aztertu ditu

Senarrak utzi duen emaztea, edo ezkontzaz kanpoko abentura duena, edo erantzunik ez daukan maitasun antzua... gizon-emakumeen arteko hartu-eman beti korapilatsuetan oinarritu da Karmele Jaio bere lehenengo liburu eder eta tarteka mingarri hau idazteko.

Binakako bakardadea, komunikazio-inkomunikazio arazoak, desiraren eta errealitatearen arteko amildegia… gai horietatik abiatu eta elikatzen dira hamabost istorio hauek. Argitaletxetik adierazi bezala, "hasperen baten atzean egon daitezkeen pentsamenduak hitzen bitartez irudikatuz, burutik pasatu baina esan gabe geratzen diren esaldiak azaleratuz".

Giza harremanen eremu labainkorrean eroso baina tentuz mugitzen daki egileak, pertsonen barrunbe ezkutuetan arakatzeko, gure nahi eta ezinak begirada zoli bezain delikatuarekin agertzeko.

Ahots berri bat ateratzen da hemen euskal narratibaren plazara. Elkarretik esan bezala, "Talentua, nortasuna eta sentiberatasuna erakusten dituen ahotsa, irakurleen buru-bihotzak inarrosten jakingo duena".

idazlea Karmele Jaio Gasteizen jaio zen 1970ean. Informazio Zientziak ikasi zituen eta kazetaria da lanbidez, egunkari batean lehen eta komunikazio-bulego batean orain. Zenbait ipuin-lehiaketa irabazi baditu ere, hauxe du lehenengo liburua. Berriki Igartza Saria eskuratu du, idazle gazteentzako beka, eta horren laguntzari esker bere hurrengo liburua izango dena ari da idazten: Amaren eskuak .

"Betidanik gustatu zait idaztea baina nahiko berandu hartu nuen modu serio batean idazteko ohitura. Esan daiteke azken lau-bost urteetan izan dudala aukera urteetan gordetzen joan naizena idazten hasteko. Orain arte ipuinak idatzi ditut bakarrik eta hauekin zenbait sari irabazi ditut", dio idazleak.

Azken bost urteetan zenbait ipuin idatzi baditu ere, liburuko ipuin gehienak, bat edo bi kenduta, 2003. urtean idatzitakoak dira. Azken urte honetan hartu dio gustu gehien idazteari, eta hori gehiago irakurtzearekin batera etorri dela dio. Beraz, liburua ez da urtetan idatzitako ipuinen bilduma bat, azken urtekoak dira gehienak. Hala ere idazleak esan bezala, "aurretik idatzita nituen ipuin horiek oraingoak idazteko entrenamendua izan direla. Eta espero dut oraingoak gerokoen entrenamendu izatea".